~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
............................................................................................................Αύγουστος 2017
............................................................Σελίδες προβληματισμού -πολιτών της Νέας Μάκρης- για κοινωνικές ανατροπές
..............ΟΧΙ στα μνημόνια... στηρίζουμε μια Αριστερή Προοδευτική λύση... Περιμένουμε και τους δικούς σας προβληματισμούς για την πολιτική κατάσταση...
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

!!

Σκέφτομαι πως αυτά τα τρία συστατικά πρέπει νά 'χει η ζωή: το μεγάλο, το ωραίο και το συγκλονιστικό. Το μεγάλο είναι να βρίσκεσαι μέσα στην πάλη για μια καλύτερη ζωή. Όποιος δεν το κάνει αυτό, σέρνεται πίσω απ' τη ζωή. Το ωραίο είναι κάθε τι που στολίζει τη ζωή. Η μουσική, τα λουλούδια, η ποίηση. Το συγκλονιστικό είναι η αγάπη. Νίκος Μπελογγιάνης

Καλή χρονιά με Λαϊκούς Αγώνες

Ανατροπή του καπιταλισμού και όχι διαχείριση...

"η χώρα δεν έχει ανάγκη από μια συμφωνία γενικά. έχει ανάγκη από μια έξοδο από τα αδιέξοδα των μνημονίων, από μια σύνθετη πολιτική διεξόδου και αναγέννησης σε όλους τους τομείς, παραγωγικής και πνευματικής – κοινωνικής, εθνικής ανασυγκρότησης, που δεν μπορεί να γίνει μέσα από τα νεοφιλελεύθερα δόγματα και τους όρκους πίστης στις συνθήκες της ε.ε., χωρίς έναν σταθερό προσανατολισμό για μια νέα θέση της χώρας στον γεωπολιτικό άξονα. [ο δρόμος της αριστεράς]

Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

Η ηρωίδα Ηλέκτρα Αποστόλου

                  Η ηρωίδα Ηλέκτρα Αποστόλου               

«Ο κάτωθι υπογεγραμμένος ιατροδικαστής Πέτρος Τζαφέρης, μεταβάς σήμερον την 26ην Ιουλίου 1944 εις το ενταύθα νεκροτομείον, ενήργησα λεπτομερή αυτοψίαν και νεκροψίαν επί του πτώματος αγνώστου γυναικός ετών 39 περίπου.
- Πληροφορίαι: Μετεφέρθη διά του υπ’ αριθμ. 375 εγγράφου του Σταθμού Α` Βοηθειών, παραληφθείσα εκ του ξενοδοχείου “Κρυστάλ”.
- Νεκροψία: Το τριχωτόν της κεφαλής έχει αποκοπή ατέχνως και ανωμάλως διά μαχαιριδίου. Κατά το πρόσθιον τμήμα της κόμης παρατηρείται φρύξις των τριχών. Από της ρινός και του στόματος φαίνεται έρευσεν αίμα. Από της μιας μασχάλης προς την ετέραν διά του στήθους και συνεχιζόμενα όπισθεν του κορμού υπάρχουσι δύο παράλληλα αποτυπώματα, δίδοντα την εντύπωσιν ότι παρήχθησαν εκ της πιέσεως χοντρού σχοινίου. Φαίνεται ότι το σώμα της θανούσης απαιωρήθη εν ζωή διά των μασχαλών. Κατά τους καρπούς των χειρών παρατηρούνται εντυπώματα εκ σχοινίου. Κατά τη ράχιν της ρινός και αμφοτέρας τας παρειάς και τα βλέφαρα παρατηρούνται εκχυμώσεις κυανώδεις ως και εξοίδησις. Οι χαρακτήρες δεικνύουσι ότι εγένετο συνεπεία γρονθοκοπημάτων. Κατά τας οπισθίας επιφανείας αμφοτέρων των βραχιόνων παρατηρούνται εκχυμώσεις. Κατά τους γλουτούς, μηρούς, κνήμας και άκρους πόδας, υπάρχουσι εκχυμώσεις συρρέουσαι ταινιοειδείς, χρώματος κυανώδους, λίαν πυκναί και έντονοι. Κατά τα κατώτερα των κνημών και άκρους πόδας, παρατηρείται εξοίδωσις κυανού βαθμού. Αι εκχυμώσεις αύται ως και οι των βραχιόνων, παρήχθησαν κατόπιν δράσεων σκληρών και αμβλέων οργάνων (μαστιγίων, βουνεύρων, πλεκτού σύρματος, σχοινίου, αλύσεως κλπ.), βιαιότατα κατενεχθέντων. Το τριχωτόν του εφηβαίου παρουσιάζει φρύξιν των τριχών. Κατά τη ραχιαίαν επιφάνειαν του αριστερού άκρου του ποδός παρατηρείται έγκαυμα δευτέρου βαθμού εκτάσεως ταλλήρου. Κατά τη μετατάρσιον χώραν του αυτού ποδός έτερον έγκαυμα δίδον όμως τους χαρακτήρας του μετά θάνατον γενομένου. Αι τρίχες των μηρών και κνημών παρουσιάζουν φρύξιν. Φαίνεται ότι εγκαύματα και φρύξις οφείλονται εις επίθεσιν κατ’ αυτά ανημμένων σιγαρέτων.
Η διάνοιξις των μαλακών μορίων της κεφαλής έδειξεν εκχυμώσεις κατ’ αυτά. Η διάνοιξις της κρανιακής κάμψης έδειξεν οίδημα της λεπτής μήνιγγος και διεύρυνσιν των αγγείων αυτής. Ο στόμαχος περιείχε τροφάς εξ άρτου και ντομάτας.
Συμπέρασμα: Επί του πτώματος βεβαιούνται κακώσεις προκληθείσαι εκ μαστιγώσεως ήτις εγένετο διά διαφόρων οργάνων (μαστιγίου, βουνεύρου, αλύσεως, πλεκτού σύρματος), άτινα έδρασαν αλλεπαλλήλως και βιαιότατα, ως και κακώσεις εξ απαιωρήσεως από των μασχαλών, επίσης εγκαύματα εν ζωή και μετά θάνατον γενόμενα. Ο θάνατος οφείλεται κυρίως εις τας κακώσεις καθ’ όσον τα εγκαύματα είναι μικράς εκτάσεως.
Σημείωσις: Η ταυτότης της θανούσης εξηκριβώθη υπό της Σημάνσεως, ένθα ήτο σεσημασμένη ως κομμουνίστρια υπ’ αριθ. 59953. Το πτώμα ανήκε εις την Αποστόλου Ηλέκτραν του Νικολάου».
Παραθέσαμε ολόκληρη την ιατροδικαστική έκθεση γύρω από τις συνθήκες θανάτου της ηρωικής αυτής γυναίκας, της κομμουνίστριας Ηλέκτρας Αποστόλου, δεδομένου ότι δεν μπορεί καμία άλλη περιγραφή να περιγράψει με μεγαλύτερη ακρίβεια το μαρτύριό της. Ενα μαρτύριο που είχε και συνέχεια, παρόλο που συνηθίζεται ο θάνατος να προκαλεί το στοιχειώδη σεβασμό των ζωντανών στους νεκρούς: Την επομένη, 27 Ιουλίου 1944, το πτώμα της Ηλέκτρας Αποστόλου βρέθηκε πεταμένο στους δρόμους της Αθήνας. Φαίνεται πως το μίσος των ελληνόφωνων και γερμανόφωνων αρχών κατοχής απέναντι στους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης δε σταματούσε με το θάνατο. Πόσο μάλλον, όταν αυτοί οι αγωνιστές είχαν επιδείξει κι έναν ξεχωριστό ηρωισμό. Ποια, όμως, ήταν τούτη εδώ η αγωνίστρια, που συγκέντρωσε πάνω της τόσο μένος;
Ξεχωριστή κομμουνίστρια
> Η Ηλέκτρα Αποστόλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1912 και σε ηλικία 14 χρονών, το 1926, οργανώθηκε στην ΟΚΝΕ. Υπάρχουν, όμως, και μαρτυρίες που λένε πως με το λαϊκό κίνημα συνδέθηκε το 1925, όταν ήταν 13 ετών. Η Μέλπω Αξιώτη, για παράδειγμα, περιγράφει ως εξής το πολιτικό βάπτισμα της νεαρής κομμουνίστριας: «Στα 1925, τότε που το ΚΚΕ έμπαινε μέσα στο στίβο της εθνικής ζωής κι άρχιζε τη μεγάλη πορεία του, μια μέρα σ’ έναν κεντρικό δρόμο της Αθήνας στεκόταν ένα κοριτσάκι με δύο μαύρες κοτσιδούλες κι ένα κολλαριστό άσπρο φουστανάκι κι έριχνε κρυφές ματιές τριγύρω. “Βρε τι κάνεις εδώ;”, της λέει ένας γνωστός που περνά και που ήξερε καλά την οικογένεια. “Σουτ, του γνέφει η μικρή, μην πεις τίποτα στο σπίτι. Μοιράζω προκηρύξεις”. Από τότε αρχίζει η πολιτική δράση της Ηλέκτρας Αποστόλου. Ηταν τότε 13 χρονών. Καταγόταν από αστική οικογένεια. Μα, από μικρό παιδί είχε προσέξει τη φτώχεια και την αδικία που υπάρχει στον κόσμο, και το μυαλό της άρχισε να ψάχνει για να καταλάβει τις αιτίες που χώριζαν την κοινωνία στα δύο, και τον τρόπο για να λείψουν οι αδικίες». Τα ίδια υποστηρίζει πάνω – κάτω και ο Ν. Κιτόπουλος, προσθέτοντας πως το οικογενειακό της περιβάλλον οδήγησε την Ηλέκτρα στην ανάγκη να συγκρουστεί μαζί του και στο τέλος, σε ηλικία 18 ετών, να φύγει από το σπίτι της.
Εν πάση περιπτώσει, η Ηλέκτρα πολύ γρήγορα έγινε από τα πιο δραστήρια στελέχη της ΟΚΝΕ στην πρωτεύουσα, ενώ το 1930 αναδείχτηκε μέλος της καθοδήγησης της ΟΚΝΕ Αθήνας και, ταυτόχρονα, έγινε μέλος του ΚΚΕ. Στα 1933 διηύθυνε την εφημερίδα της ΟΚΝΕ «ΝΕΟΛΑΙΑ», είχε υπό την ευθύνη της το τμήμα της εργαζόμενης νεολαίας και ανέπτυξε ξεχωριστή δραστηριότητα στην οργάνωση της αντιφασιστικής πάλης του λαού, όπου το ΚΚΕ είχε ρίξει ιδιαίτερο βάρος. Ηταν τέτοια η δράση της Ηλέκτρας στον τομέα αυτό, που πήρε μέρος στο Παγκόσμιο Αντιφασιστικό και Αντιπολεμικό Συνέδριο Γυναικών, που έγινε στο Παρίσι, ως επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας.
Το 1935 πήρε μέρος στο 6ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς Νέων (ΚΔΝ), εκπροσωπώντας μαζί με άλλους Ελληνες νεολαίους την ΟΚΝΕ. Σύμφωνα, μάλιστα, με τον Β. Μπαρτζιώτα, ο ίδιος και η Ηλέκτρα έμειναν για ένα διάστημα στη Μόσχα, αυτός ως εκπρόσωπος της ΟΚΝΕ στην ΚΔΝ κι εκείνη ως βοηθός του. «Χρησιμοποιήσαμε – γράφει ο Β. Μπαρτζιώτας – το διάστημα αυτό για να πλουτίσουμε τις θεωρητικές μας γνώσεις και ν’ αφομοιώσουμε την πλούσια ενιαιομετωπική πείρα του διεθνούς κινήματος νέων».
Οταν γύρισε στην Ελλάδα, η Ηλέκτρα έγινε μέλος του Γραφείου της ΚΕ της ΟΚΝΕ. Για την επαναστατική της δράση, φυλακίστηκε και εξορίστηκε πολλές φορές. Η Μεταξική Δικτατορία την έκλεισε στις γυναικείες φυλακές Αβέρωφ κι όταν αποφυλακίστηκε πέρασε στην παρανομία και στάλθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου ανέλαβε γραμματέας του Γραφείου της ΟΚΝΕ Μακεδονίας – Θράκης. Το 1939, όμως, συλλήφθηκε και στάλθηκε εξορία στην Ανάφη. Σύμφωνα, όμως, με τον Κ. Μπίρκα, η Ηλέκτρα έφτασε εξόριστη στην Ανάφη «μια μέρα του Ιούλη του 1938». Τέλος πάντων, λίγο πριν εξοριστεί στην Ανάφη, κατά τη μεταγωγή της, γέννησε στο κρατητήριο την κόρη της.
Η αξεπέραστη πατριώτισσα
> Το Σεπτέμβρη του 1942, η Ηλέκτρα δραπέτευσε από το Τμήμα Μεταγωγών Αθήνας. Σύμφωνα με μαρτυρίες ανθρώπων που τη γνώρισαν, η ίδια περιέγραφε ως εξής εκείνη τη δραπέτευσή της: «Απ’ τό νησί (σ.σ. απ’ την Ανάφη) έκανα αίτηση, σε συνεννόηση με την ομάδα, να μεταφερθώ στο νοσοκομείο για εγχείρηση στο στομάχι. Υστερ’ από πολλά, η αίτησή μου έγινε δεκτή και μ’ έφεραν συνοδεία με το παιδί μου στο Τμήμα Μεταγωγών της Αθήνας. Εκεί περίμενα μερικές μέρες για να αδειάσει θέση στο Νοσοκομείο. Οσο περνούσαν οι μέρες, τόσο το αποφάσιζα να το σκάσω από κει μέσα, παρόλο που ‘χαμε πει να το σκάσω απ’ το νοσοκομείο… Ζητάω από κάτι γυναίκες της Εθνικής Αλληλεγγύης να μου φέρουν ένα παλιοφούστανο κι ένα τσεμπέρι και αφού μου τα ‘φεραν, τους παραδίδω το παιδί. Ολα τώρα τα ‘χα έτοιμα και περίμενα. Τ’ απόγευμα, μόλις άρχισε να σουρουπώνει, κάθισα στη συνηθισμένη μου θέση στο κατώφλι του κρατητηρίου. Τέτοια ώρα, μου άνοιγαν λίγο κάθε βράδυ για να πάρω αέρα. Εκανα την άρρωστη και την αδιάφορη και δεν κοιτούσα καθόλου το σκοπό. Μόλις σουρούπωσε, περνάει κατά τύχη ένας χωροφύλακας και μου δίνει μια τσανάκα με μακαρόνια να του τα φυλάξω, ώσπου να γυρίσει. Απ’ τον ουρανό τα γύρευα και μου ‘ρθαν στη γη. Κοιτάω να δω τι γίνεται ο σκοπός. Είχε γυρίσει την πλάτη του και κουβέντιαζε με μια γυναίκα. Πετιέμαι σαν αστραπή μέσα στο κρατητήριο, αλλάζω βιαστικά, βάζω το τσεμπέρι στο κεφάλι, παίρνω την τσανάκα με τα μακαρόνια στο χέρι και δρόμο για την έξοδο. Περνάω την αυλή χωρίς να βιάζομαι και φτάνω στο σκοπό της μεγάλης σιδερένια πόρτας. “Καληνύχτα” του λέω. “Καληνύχτα κυρά μου”, απαντάει. Εγινε, όπως είχα υπολογίσει. Με πέρασε για μία απ’ τις καθαρίστριες. Βγαίνω στο δρόμο και περπατάω σιγά – σιγά, ώσπου να στρίψω τη γωνιά. Μόλις έστριψα, παρατάω τα μακαρόνια σ’ ένα πεζούλι και το βάζω στα πόδια, ώσπου χάθηκα μέσα στο πλήθος».
Αμέσως μετά τη δραπέτευσή της, η Ηλέκτρα ανέλαβε την καθοδήγηση της οργάνωσης «Λεύτερη Νέα» και με την ίδρυση της ΕΠΟΝ έγινε μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της. Στη συνέχεια, πέρασε στην κομματική δουλιά κι έγινε μέλος της καθοδήγησης και υπεύθυνη της διαφώτισης της ΚΟΑ. Ηταν η επικεφαλής της ομάδας που έφτιαχνε το έντυπο προπαγανδιστικό υλικό στην Αθήνα, βοηθώντας τις μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις κατά των κατακτητών.
Η Ηλέκτρα συλλήφθηκε από την Ειδική Ασφάλεια – που έδρευε στο ξενοδοχείο «Κρυστάλ» – στις 25 Ιουλίου του 1944, βασανίστηκε απάνθρωπα και δολοφονήθηκε. Δολοφόνοι της, όπως αποκάλυψε μετά την απελευθέρωση ο «Ριζοσπάστης», ήταν ο Λάμπου, που αργότερα έγινε υποστράτηγος Χωροφυλακής με συνεργάτες τον Παρθενίου, ένα κατακάθι της κοινωνίας, και τον Μηνά Καθρέπτη (δεξί χέρι του Παρθενίου), χαρακτηριστική περίπτωση κτηνανθρώπου.
Η Ηλέκτρα, ως κομμουνίστρια, λαϊκή αγωνίστρια και πατριώτισσα, κράτησε υπέροχη στάση απέναντι στους βασανιστές της. «Από άνθρωπο του ΕΛΑΣ που είχαμε και μέσα στην “Ειδική Ασφάλεια” – γράφει ο Β. Μπαρτζιώτας – μάθαμε για τα βασανιστήρια και την ηρωική στάση της αξέχαστης Ηλέκτρας μας… Η ηρωική μας Ηλέκτρα απαντούσε αγέρωχα στις ερωτήσεις των βασανιστών της:
– Από πού είσαι;
– Από την Ελλάδα!
– Πού κατοικείς;
– Στην Ελλάδα!
– Πώς σε λένε;
– Είμαι Ελληνίδα!
– Ποιοι είναι οι συνεργάτες σου;
– Ολοι οι Ελληνες!».
Αυτή ήταν η Ηλέκτρα Αποστόλου κι έτσι θα τη γνωρίζουν όλες οι επόμενες γενιές των Ελλήνων.
Σε άρθρο της, γραμμένο στα χρόνια του εμφυλίου, η Αύρα Παρτσαλίδου σημειώνει για την Ηλέκτρα: «Με την ηρωική της ζωή και το μαρτυρικό της θάνατο, έγινε το σύμβολο της μαχόμενης γυναίκας του τόπου μας… Τώρα η Ηλέκτρα είναι μια μεγάλη ηρωίδα. Τ’ όνομά της έχει φτάσει μακριά, πέρα απ’ τα σύνορα της πατρίδας μας. Τη διεκδικούν οι αγωνιζόμενες γυναίκες όλου του κόσμου σαν ηρωίδα του παγκόσμιου γυναικείου κινήματος. Αν μπορούσαν οι νεκροί να μιλήσουν, η Ηλέκτρα θα μας έλεγε σεμνά και με την απλότητα που τη χαρακτήριζε: “Τέτοια έγινα, γιατί τέτοια μ’ έκανε το κόμμα μου”.
....
«Ηλέκτρα μας.
Η ώρα της λευτεριάς έφτασε, μα συ δε λείπεις.
Είναι τ’ όνομά σου γραμμένο πλάι – πλάι
στ’ όνομα της λευτεριάς
το αίμα σου μέσα στις φλέβες μας, η καρδιά σου
στην καρδιά μας»
Γ. Ρίτσος

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Τα πενήντα χρόνια δουλείας και το «θολωμένο» μυαλό του Τσίπρα…

Τα πενήντα χρόνια δουλείας  και το «θολωμένο» μυαλό του Τσίπρα…


Στην ομιλία του (24/5) το κομμουνιστικό ανδρείκελο που ονομάζεται Αλέξης Τσίπρας από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του Συνδέσμου Βιομηχανιών Βορείου Ελλάδος (ΣΒΒΕ) απαντώντας στο ερώτημα γιατί δεν υπήρξε λύση στο τελευταίο Eurogroup, απάντησε με τον εξής τρόπο: «Διότι υπήρξε προσπάθεια να προωθηθεί και πάλι μια θολή λύση. Μια λύση μετάθεσης του προβλήματος. Μια λύση που δεν αντιστοιχούσε στο οικονομικό κλίμα, στα δημοσιονομικά αποτελέσματα της ελληνικής οικονομίας αλλά ούτε και στις θυσίες του ελληνικού λαού».
Την ίδια στιγμή η γερμανική εφημερίδα Tageszeitung (ΤΑΖ), σε σχόλιο με τίτλο «50 χρόνια δουλείας», υποστήριζε ότι «Αυτή τη φορά η αγωνία δεν οφείλεται σε Έλληνα υπουργό Οικονομικών, αλλά στον Γερμανό Β. Σόιμπλε. Εκείνος στέκεται εμπόδιο σε μια συμφωνία στο Eurogroup. Η αρνητική του στάση εγκυμονεί, ωστόσο, κινδύνους γιατί χωρίς ελαφρύνσεις το ΔΝΤ δεν θέλει να συμμετάσχει στο πρόγραμμα και χωρίς το Ταμείο ο Β. Σοίμπλε δεν προτίθεται πια να βοηθήσει την Ελλάδα. (…) Ο γόρδιος δεσμός δεν είναι εύκολο να λυθεί. Και δεν είναι σίγουρο ότι θα βρεθεί διέξοδος τις επόμενες εβδομάδες» επισημαίνει η εφημερίδα του Βερολίνου». Στην συνέχεια του σχολίου αναφέρεται ότι «Ο Β. Σόιμπλε έστησε παγίδα στους δανειστές, η οποία ενδέχεται να αποδειχθεί μοιραία. Το τίμημα το πληρώνουν για μια ακόμα φορά οι Έλληνες, που θα βιώσουν στο πετσί τους τα νέα μέτρα λιτότητας. Σε περίπτωση που είχε επιβληθεί σε Γερμανούς ένα τόσο καταστροφικό πρόγραμμα, ο Β. Σόιμπλε δεν θα ήταν πια υπουργός. Όμως, η πραγματικότητα είναι ακόμα χειρότερη. Για να κερδίσει την εύνοια του ΔΝΤ, το Eurogroup θέλει να πιέσει την Ελλάδα να αποδεχθεί ότι θα πετυχαίνει υψηλά πλεονάσματα μέχρι το 2060. Στην πράξη αυτό σημαίνει 50 χρόνια δουλείας. Η κρίση που ξεκίνησε το 2010 θα βασανίζει ακόμα πολλές γενιές Ελλήνων».
Δηλαδή, ενώ η γερμανική εφημερίδα ευθέως μιλάει για τα «50 χρόνια δουλείας» που σφραγίζονται πλέον από το καθεστώς Τσίπρα, ο δουλικότερος όλων των προκατόχων του, ισχυρίζεται απλά ότι «αντιστέκεται» γιατί «υπήρξε προσπάθεια να προωθηθεί και πάλι μια θολή λύση».
Μ’ άλλα λόγια τα πενήντα χρόνια δουλείας σύμφωνα με τον Τσίπρα είναι μια ακόμη «θολή λύση». Δεν είναι βέβαιο το θολωμένο του μυαλό υπεύθυνο για τα παραπάνω.
Θα είναι νύκτα, θα είναι μέρα μεσημέρι, θα είναι απόγευμα. Δεν έχει σημασία. Σημασία μόνο έχει πώς και πότε θα έρθει η «μέρα της Βαστίλλης» γι’ αυτήν την αριστερο-δεξιά αδίστακη εξουσιαστική κομπανία…

___________
(από: https://anarchypress.wordpress.com)

Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

Σωφρονισμός Α.Ε.




γράφει ο Δημήτρης Κούλαλης
Το 1975 κυκλοφόρησε το βιβλίο του Μισέλ Φουκό «Επιτήρηση και Τιμωρία». Πρόκειται για ένα ιδιαίτερο βιβλίο, για μια κοινωνική θεώρηση που αναδεικνύει τις μεθόδους που ακολουθούνται για τον κοινωνικό έλεγχο και την πειθαρχία στο κυρίαρχο κεφαλαιοκρατικό σύστημα.
Χρησιμοποιώντας τον όρο «carceral archipelago», όρος-δάνειο από το σύμπλεγμα φυλακών στο Mettray της Γαλλίας του 19ου αιώνα, μέσα από εικόνες με φράχτες, τείχη, κάμερες επιτήρησης κ.ά., ο δομιστής διανοούμενος σκηνοθετεί μια σωφρονιστική δυστοπία όπου ο δημόσιος χώρος μετατρέπεται σε μια εκτενή φυλακή για το πλεονάζον εργατικό δυναμικό.
Η μεταναστατευτική πολιτική των ΗΠΑ, ειδικά επί Τραμπ, μια και συνδέει ακόμη περισσότερο τη μετανάστευση με τον εγκλεισμό, έρχεται να πατήσει και να επεκτείνει τα όσα περιέγραφε ο Γάλλος φιλόσοφος.
«Η στάση του αμερικανικού κράτους», εξηγούσε η Naomi Murakawa, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον, «απέναντι στους μετανάστες και τις μειονότητες δεν είναι άλλη από την καπιταλιστική λευκή υπεροχή σε ένα κράτος σταθερής αυτο-υπεράσπισης».
Η πρόσφατη έκθεση των ανθρωπιστικών οργανώσεων στις ΗΠΑ την επιβεβαιώνει. Σύμφωνα με τα ευρήματά της, «οι έγκλειστοι στα κέντρα κράτησης μεταναστών πεθαίνουν χωρίς λόγο», καθώς η ιατρική περίθαλψη είναι «υποδεέστερη και επικίνδυνη», από ένα προσωπικό, μάλιστα, που δεν κατέχει επαγγελματική άδεια. Συνέπεια αυτού του γεγονότος αποτελεί ο θάνατος επτά κρατουμένων μεταξύ 2012 -2015.
Μπορεί βέβαια οι οργανώσεις να κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου σχετικά με την υγειονομική περίθαλψη, ωστόσο, υπάρχουν κάποιοι που χαιρέτισαν τα σχέδια μετανάστευσης που ανακοινώθηκαν πρόσφατα από τον Τραμπ.
Η «Geo Group», μία από τις μεγαλύτερες ιδιωτικές εταιρείες φυλακών στον κόσμο, ήταν ανάμεσα σ’ αυτούς.
«Αναφορικά με τις υπηρεσίες κράτησης, προς υποστήριξη της ασφάλειας των συνόρων, θα συνεχίσουμε να είμαστε ο μεγαλύτερος πάροχος υπηρεσιών κράτησης στις τρεις μεγαλύτερες κυβερνητικές υπηρεσίες», κόμπαζε τον περασμένο Φεβρουάριο ο Τζ. Ζόλεϊ, διευθύνον στέλεχος της εταιρείας, ύστερα από την ανακοίνωση της παράτασης του διαστήματος κράτησης των αλλοδαπών που εισέρχονται εκ νέου παράνομα στις ΗΠΑ.
Η εν λόγω εταιρεία αποτέλεσε μία από τις μεγαλύτερες εισηγμένες στο χρηματιστήριο εταιρείες που έκαναν σημαντικές δωρεές στην προεκλογική εκστρατεία του Τραμπ. Ο εταιρικός «αιμοδότης» του υποψήφιου των Ρεπουμπλικανών έδωσε 50 χιλ. δολάρια στη «Rebuilding America Now», την ανεξάρτητη πολιτική επιτροπή που τον υποστήριξε. Δώρισε ακόμη, σχεδόν 52 χιλ. δολ. σε πολιτικούς φορείς κι οργανώσεις που έχουν υιοθετήσει μια σκληρή στάση στο μεταναστευτικό ζήτημα.
Η «Geo Group» διαθέτει διάφορα κέντρα κράτησης μεταναστών εκ μέρους της κυβέρνησης, όπως το κολαστήριο του Adelanto Detention Facility στην Καλιφόρνια. Ενδεικτικά να πούμε ότι στο συγκεκριμένο κατάστημα ένας 44χρονος μετανάστης ανέφερε επί δύο χρόνια συμπτώματα καρκίνου, αλλά έλαβε επαρκή ιατρική παρακολούθηση ένα μήνα πριν από τον θάνατό του. «Business as usual», θα πει κάποιος…
Ωστόσο, η «Geo Group» δεν ήταν η μόνη εταιρεία που χάρηκε με τη μεταναστευτική ατζέντα του Tραμπ.
Η εταιρεία ιδιωτικών φυλακών «CoreCivic», τέως «CCA», η οποία την ημέρα της ορκωμοσίας του «αντισυστημικού» επιχειρηματία άφησε ως πουρμπουάρ στον κουμπαρά του Λευκού Οίκου 250 χιλ. δολ., ανακοίνωσε ότι σχεδιάζει νέο άνοιγμα στον συγκεκριμένο τομέα.
Εν αναμονή της «ανάπτυξης» βρίσκονται και εταιρείες όπως η «Unisys», η «L-3 Technologies», η «CACI International» και η «Motorola Solutions», που βλέπουν με ευχαρίστηση τους «στόχους τους να γίνονται σταδιακά και στόχοι της νέας κυβέρνησης», όπως ανέφερε ο Πίτερ Αλταμπεφ, διευθύνων σύμβουλος της «Unisys Corporation».
Η «μπίζνα» των φυλακών που εγκαινιάστηκε από το έτερο πολιτικό τέκνο της «Mont Pelerin Society», τον Ρόναλντ Ρίγκαν, στις αρχές του '80 δημιούργησε ακόμη ένα λερναίο λόμπι το οποίο, έχοντας καλογρασάρει τα γρανάζια του συστήματος, απέκτησε πρόσβαση στο Κογκρέσο με σκοπό: 1) Αφενός, την προώθηση νομοσχεδίων που θα στέλνουν πιο εύκολα τους φτωχούς ανθρώπους στη φυλακή - κάτι που ακουμπά το ηθικό εκτόπισμα τόσο της «Geo Group» όσο και της «CoreCivic». 2) Αφετέρου τη νομοθέτηση ρυθμίσεων που θα μετατρέπουν τους κρατούμενους σε μισθωτούς σκλάβους των πολυεθνικών.
Εύλογη, λοιπόν, ήταν η ανησυχία των εταιρειών του κλάδου, οι οποίες είδαν τις μετοχές τους να επιχειρούν ελεύθερη πτώση, όταν τον Ιούλιο του ’16 το υπουργείο Δικαιοσύνης, δεχόμενο πολιτική πίεση, ανακοίνωσε ότι θα καταργήσει σταδιακά τις ιδιωτικές φυλακές από το Γραφείο των Φυλακών.
Ευτυχώς γι' αυτές, όμως, η επένδυση στον Τραμπ απέδωσε: οι μετοχές τους, μετά τις αποφάσεις του πολυεκατομμυριούχου πλανητάρχη, ανέκαμψαν.
Εν κατακλείδι, αν κάτι θέλει να υπογραμμίσει το συγκεκριμένο σημείωμα είναι ότι το κεφαλαιοκρατικό σύστημα, εκείνο το σύστημα που παράγει πολιτικές αποφύσεις, όπως ο Tραμπ και η Λεπέν, εκτός του ότι πετά στον ουλαμό των ανεπιθύμητων εκείνους που του… περισσεύουν, ταυτόχρονα «τζογάρει» επάνω στις πλάτες τους γεμίζοντας με νέα, αιματοβαμμένα πουγκιά τα ξέχειλα θησαυροφυλάκιά του.
Δεν πρόκειται για μια ηθικοπλαστικού τύπου προσέγγιση, αλλά για την καταγγελία ενός πολιτικού-οικονομικού τρόπου οργάνωσης των κοινωνιών που αφήνει καθημερινά το βδελυρό αποτύπωμά του στα σώματα και στις ψυχές εκατομμυρίων ανθρώπων.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Πόσοι κρατούμενοι χωράνε στις ελληνικές φυλακές;
Από τη Ζυρίχη του Τσόρτσιλ στο σήμερα

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

''Η Ελλάδα χρειάζεται αναπτυξιακό πρόγραμμα και ολική αναδιάρθρωση στο κράτος. Για να γίνει αυτό χρειάζεται νομισματική κυριαρχία.


''Η Ελλάδα χρειάζεται αναπτυξιακό πρόγραμμα και ολική αναδιάρθρωση στο κράτος. Για να γίνει αυτό χρειάζεται νομισματική κυριαρχία. Εκεί εντάσσεται η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Από μόνη της δε λέει τίποτα. Είναι ένα αναγκαίο, αλλά όχι ικανό βήμα. Δε βλέπω καμία ιδιαίτερη διάθεση από το εξωτερικό να μας σταματήσουν από το να πάμε σε εθνικό νόμισμα. Αυτό που βλέπω είναι εγχώριες δυνάμεις, οι οποίες δεν το θέλουν με κανένα τρόπο. Η γραμμή των έξω είναι να πληρώνουμε τα δάνειά μας, να μην τους δημιουργούμε προβλήματα, να μη μιλάμε πολύ και να ζούμε με τη μιζέρια μας. Θέλουν να καθίσουμε εδώ που βρισκόμαστε κι όσο πάει. Και αυτό γίνεται. Μας έβαλαν σε μια κατάσταση μεταξύ φθοράς κι αφθαρσίας και εδώ θα μείνουμε αν δεν αποφασίσουμε να αλλάξουμε πορεία ''

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

Η Χιλιανή κοινωνιολόγος και δημοσιογράφος Μάρτα Χάρνεκερ: "Ο κοινωνικός κατακερματισμός έχει διχάσει την εργατική τάξη"

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

marta_xarneker.jpg

 Χιλή, Αριστερά, Λατινική Αμερική, συγγραφείς, Βενεζουέλα 

Συντάκτης:  Τάσος Τσακίρογλου
Βρίσκεται στην Αθήνα για το Διεθνές Συνέδριο για τον Μαρξ που οργανώνει το Ιδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ.
Η Χιλιανή κοινωνιολόγος και δημοσιογράφος Μάρτα Χάρνεκερ μιλά στην «Εφ.Συν.» για τη μηχανιστική προσέγγιση του μαρξισμού στη Λ. Αμερική από ορισμένους διανοούμενους, αλλά και για τις επιτυχίες και τα σφάλματα των κυβερνήσεων σε Βενεζουέλα και Βραζιλία.
Εκφράζει την πεποίθησή της ότι σήμερα η ιστορική συγκυρία είναι με το μέρος των επαναστατικών και όχι των συντηρητικών δυνάμεων.
● Βρίσκεστε στην Ελλάδα για το Διεθνές Συνέδριο σχετικά με την επικαιρότητα του θεωρητικού συστήματος του Καρλ Μαρξ. Εν μέσω μιας δριμείας χρηματοπιστωτικής κρίσης, ποια μαθήματα μπορούμε να αντλήσουμε από την κριτική του Μαρξ στην πολιτική οικονομία;
Νομίζω ότι είναι απίστευτο το πώς ο Μαρξ μπόρεσε να προβλέψει τι θα γινόταν παγκόσμια με την ανάπτυξη του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.
Για να αναφέρω μόνο ορισμένες απ' αυτές τις προβλέψεις: μίλησε για την τάση για συγκέντρωση πλούτου σε όλο και λιγότερα χέρια (δες τις πολυεθνικές), τη συνειδητή τεχνική εφαρμογή της επιστήμης στη διαδικασία της παραγωγής γενικά και, ειδικότερα, στην εκμετάλλευση της γης (δες τη ρομποτική και τη διαγονιδιακή γεωργία), την ενσωμάτωση όλων των λαών στο δίκτυο της παγκόσμιας αγοράς και, μαζί μ' αυτό, την ανάπτυξη του διεθνούς χαρακτήρα του καπιταλιστικού καθεστώτος (δες την παγκοσμιοποίηση) κ.λπ.
Μπόρεσε να τα προβλέψει όλα αυτά επειδή είχε την ικανότητα να ανακαλύπτει τη λογική με την οποία λειτουργεί το κεφάλαιο και, κάνοντάς το αυτό, προσπαθούσε να εξοπλίσει τους εργάτες με τα  θεωρητικά εργαλεία για την απελευθέρωσή τους.
● Ποιοι είναι οι κίνδυνοι από τη μηχανιστική χρήση του μαρξισμού;
Πρέπει να μπορούμε να κάνουμε τη διάκριση στον τρόπο μελέτης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγήςμεταξύ ενός θεωρητικού και αφηρημένου αντικειμένου και της συγκεκριμένης ιστορικής μελέτης ενός κοινωνικού σχηματισμού και της ταξικής πάλης στο εσωτερικό του.
Αν δεν έχουμε κατά νου αυτά τα διαφορετικά επίπεδα αφαίρεσης και εφαρμόζουμε τις έννοιες του Μαρξ μηχανικά, σαν να μην έχει αλλάξει η πραγματικότητα τα τελευταία εκατόν πενήντα χρόνια, θα οδηγηθούμε, όπως πολλοί από τους Λατινοαμερικανούς μαρξιστές διανοούμενους και ακτιβιστές, να θέλουμε να «χωρέσουμε» τη δική μας πραγματικότητα στις κλασικές έννοιες, με αποτέλεσμα να μην μπορέσουμε να κατανοήσουμε τα νέα φαινόμενα που υπάρχουν στην περιοχή μας, έξω απ' αυτές τις παραμέτρους.
Με την ομιλία μου στο Συνέδριο για το «Κεφάλαιο» του Μαρξ θα δείξω αυτά τα νέα φαινόμενα και θα επιδιώξω να παρουσιάσω ορισμένες σκέψεις για το τι συμβαίνει στην περιοχή μας τις τελευταίες δεκαετίες, παρουσιάζοντας με ποιο τρόπο αυτά προσεγγίζουν ή αφίστανται απ' όσα εξέθεσε ο Μαρξ στο «Κεφάλαιο».
● Ποια είναι η βασικότερη αλλαγή από την εποχή του Μαρξ;
Ενα από τα πράγματα που έχουν όντως αλλάξει από την εποχή του Μαρξ μέχρι σήμερα είναι η κατάσταση της παγκόσμιας βιομηχανικής εργατικής τάξης και, κυρίως, στη Λατινική Αμερική.
Δεν έχουμε πια μεγάλη συγκέντρωση εργατών σε μεγάλες εργατικές γειτονιές.
Σε μεγάλο βαθμό αυτό οφείλεται στην εφαρμογή νεοφιλελεύθερων οικονομικών μέτρων, όπως οι επισφαλείς εργασιακές συνθήκες και οι υπεργολαβίες, αλλά και στη στρατηγική του κοινωνικού κατακερματισμού, ο οποίος έχει διχάσει εσωτερικά την εργατική τάξη.
Η κρίσιμη έμφαση που τίθεται στη βιομηχανική εργατική τάξη οδήγησε τα λατινοαμερικάνικα κόμματα να μη δώσουν την πρέπουσα προσοχή στα ειδικά χαρακτηριστικά του επαναστατικού κοινωνικού υποκειμένου της ηπείρου.
Για πολλά χρόνια δεν μπορέσαμε να αντιληφθούμε τον ρόλο που θα μπορούσαν να διαδραματίσουν οι ιθαγενείς λαοί και οι χριστιανοί στις επαναστάσεις της Λατινικής Αμερικής.
● Το ρήγμα μεταξύ του 99% και του 1% και οι αυξανόμενες ανισότητες αναβιώνουν την έννοια της ταξικής πάλης, η οποία για αρκετές δεκαετίες θεωρούνταν νεκρή. Ωστόσο, αυτό που βλέπουμε είναι ότι η Αριστερά δεν καταφέρνει να εκμεταλλευτεί αυτή την πραγματικότητα και να επεξεργαστεί μια ρεαλιστική και πειστική εναλλακτική στον καπιταλισμό.
Νεκρή ήταν η έννοια της ταξικής πάλης ή έφταιγε το ότι εκείνοι που συμμερίζονταν αυτή την άποψη δεν γνώριζαν ότι η ιστορική διαδικασία αναπτύσσεται με κύματα;
Υπάρχουν περίοδοι ηρεμίας, κατά τις οποίες με μια όχι και τόσο προσεκτική ματιά φαίνεται ότι η ταξική πάλη έχει εξαφανιστεί.
Στη συνέχεια όμως έρχονται περίοδοι, κατά τις οποίες πολλοί κοινωνικά καταπιεσμένοι τομείς αρχίζουν να ενεργοποιούνται, μέχρι που φτάνουν στη μαζική έκφραση της απόρριψης, κάτι που έχουμε δει τις τελευταίες δεκαετίες σε διάφορα μέρη του κόσμου.
Επισημαίνετε την ανικανότητα της Αριστεράς να εκμεταλλευτεί αυτή την πραγματικότητα.
Νομίζω ότι γενικεύετε πολύ και, πάντως, αυτό δεν ισχύει για την Αριστερά της Λατινικής Αμερικής.
Οσο για τον νεοφιλελευθερισμό και τον τρόμο που παράγειΗ διεύρυνση της πείνας και της αθλιότητας, η αυξανόμενα άνιση κατανομή του πλούτου, η καταστροφή της φύσης και η αυξανόμενη απώλεια κυριαρχίας φτάνουν σε ένα σημείο όπου οι άνθρωποι αντιδρούν.
Στην αρχή προβάλλουν αντίσταση και στη συνέχεια περνάνε στην επίθεση, η οποία κάνει δυνατή την εκλογή αριστερών προεδρικών υποψηφίων, με αντι-νεοφιλελεύθερα προγράμματα.
● Τι έχει αλλάξει στην «πίσω αυλή των ΗΠΑ»;
Ενας νέος συσχετισμός δυνάμεων εγκαθιδρύθηκε στην περιοχή μας, ο οποίος έκανε πιο δύσκολο για τις ΗΠΑ να πετύχουν τους στόχους τους.
Αλλά, όπως αναμενόταν, δεν έπαψαν ποτέ να επιδιώκουν να σταματήσουν την πρόοδο των διαδικασιών μας, -επιδιώξεις που έχουν ορισμένες προσωρινές επιτυχίες τα τελευταία χρόνια-, εκμεταλλευόμενες τις μεγάλες οικονομικές δυσκολίες που προέκυψαν εξαιτίας της παγκόσμιας κρίσης του καπιταλισμού και ιδιαίτερα την πτώση της τιμής των πρώτων υλών: υπερ-νεοφιλελεύθεροι ηγέτες εγκαταστάθηκαν στην Αργεντινή και στη Βραζιλία, οι οποίοι προσπαθούν να μπλοκάρουν τις κατακτήσεις της μπολιβαριανής επανάστασης.
Ομως, παρότι σήμερα υπάρχουν ορισμένα πισωγυρίσματα στην περιοχή, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στη Λατινική Αμερική που κληρονόμησε ο Τσάβες και σε εκείνη που μας κληροδότησε.
Μια αντικειμενική ματιά θα αναγνώριζε ότι έχει υπάρξει σημαντική πρόοδος σε ορισμένες από τις πιο προοδευτικές μας χώρες, οι οποίες, όπως είπε ο Σιμόν Ροντρίγκες, έπρεπε «να επινοήσουν, προκειμένου να μην υποπέσουν σε λάθη».
Και από οικονομικής απόψεως, υπάρχουν τρεις χώρες που κυβερνώνται από την Αριστερά, οι οποίες είναι πολύ επιτυχημένες εν μέσω αυτής της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης: η Βολιβία, η Νικαράγουα και ο Ισημερινός. Κάνουν σημαντικά βήματα μπροστά.
● Σε πολλά από τα γραπτά σας εξετάζετε τις τροχιές που διέγραψαν αρκετές προοδευτικές κυβερνήσεις στη Λατινική Αμερική, καθώς προσπαθούν να αναπτύξουν εναλλακτικά μοντέλα απέναντι στον καπιταλισμό. Πώς εκτιμάτε αυτή την πορεία, ιδίως μετά τις εξελίξεις σε Βραζιλία και Βενεζουέλα;
Πρώτα απ' όλα, πρέπει να κάνουμε τη διάκριση ανάμεσα στο τι συνέβη στη Βραζιλία με τις κυβερνήσεις του Λούλα και της Ντίλμα και στο τι συνέβη στη Βενεζουέλα.
Ακόμα και εάν και οι δύο μοιράζονται τους αγώνες για κοινωνική ισότητα, πολιτικό εκδημοκρατισμό, εθνική κυριαρχία και περιφερειακή ολοκλήρωση, ο συσχετισμός δυνάμεων στη Βραζιλία δεν επέτρεψε να αλλάξουν οι κανόνες του συνταγματικού παιχνιδιού, όπως έγινε στη Βενεζουέλα, όπου καθιερώθηκε ένα προοδευτικό Σύνταγμα.
Μπορούμε να πούμε ότι στη Βραζιλία οι κυβερνήσεις του Εργατικού Κόμματος (P.T.) έδωσαν έμφαση στα κοινωνικά ζητήματα, αλλά δεν μπόρεσαν να «σπάσουν» τη νεοφιλελεύθερη ατζέντα.
Στη Βενεζουέλα, ο προσανατολισμός της κυβέρνησης του Τσάβες ήταν να χτίσει μια νέα κοινωνία, εναλλακτική στον καπιταλισμό, τον σοσιαλισμό του 21ου αιώνα, και για να το κάνει αυτό έπρεπε να αρχίσει από το κράτος που κληρονόμησε και γι' αυτό το πρώτο βήμα που προώθησε ήταν να αλλάξει τους συνταγματικούς κανόνες του παιχνιδιού: ένα νέο Σύνταγμα γεννήθηκε, κάτι για το οποίο ο πρωταγωνιστικός ρόλος του λαϊκού παράγοντα ήταν ουσιώδης.
Η ανάγκη να είναι πρωταγωνιστής ο λαός ήταν ένα στοιχείο που διέκρινε τις προτάσεις της κυβέρνησης για έναν δημοκρατικό σοσιαλισμό από άλλες σοσιαλιστικές εμπειρίες, στις οποίες ήταν το κράτος εκείνο που έλυνε τα προβλήματα και οι πολίτες απλώς εισέπρατταν τα οφέλη.
● Και στη Βραζιλία;
Αυτό ήταν που συνέβη στη Βραζιλία με το σχέδιο οικογενειακού επιδόματος (Bolsa Familia). Εκατομμύρια βραζιλιάνικων φτωχών οικογενειών εισέπρατταν παθητικά ένα δώρο από το κράτος.
Οταν ικανοποιήθηκαν οι βασικές τους ανάγκες, εμφανίστηκαν νέες, οι οποίες δεν μπορούσαν να ικανοποιηθούν, εξαιτίας των χαμηλότερων τιμών του πετρελαίου.
Η αντιπολίτευση εκμεταλλεύτηκε αυτή την κατάσταση για να οργανώσει διαδηλώσεις ενάντια στην κυβέρνηση και έφτασε να ενώσει τις δυνάμεις στο Κοινοβούλιο, καθιστώντας δυνατό το θεσμικό πραξικόπημα που είδαμε.
Ο προσανατολισμός της κυβέρνησης Τσάβες ήταν εντελώς διαφορετικός.
Ηταν πεισμένος ότι σοσιαλισμός δεν μπορούσε να επιβληθεί από τα πάνω με διατάγματα, αλλά ότι έπρεπε να οικοδομηθεί από τον λαό.
Γι' αυτό προώθησε τη δημιουργία διαφόρων τρόπων οργάνωσης του λαού – χώρων στους οποίους μπορούν να συζητήσουν για τις ανάγκες τους και να σχεδιάσουν πώς θα τις ικανοποιήσουν με τη βοήθεια του κράτους, όπως τα κοινοτικά συμβούλια, τα εργατικά συμβούλια και οι κομμούνες.
Σ' αυτή τη διαδικασία οι επαίτες του παρελθόντος μεταμορφώνονται σε ανθρώπους που κατακτούν οι ίδιοι λύσεις.
Και αυτοί είναι οι λαϊκοί τομείς που υποστήριξαν τον Τσάβες και στη συνέχεια τον Μαδούρο, ως διάδοχό του.
● Ποια θεωρείτε ότι είναι η κληρονομιά του Τσάβες;
Αναμφίβολα, αυτό που έσπειρε ο Τσάβες έχει σημαδέψει πολλούς ανθρώπους του λαού και τους ωρίμασε, όπως μπόρεσα προσωπικά να διαπιστώσω κατά τη διάρκεια των χρόνων που έζησα στη Βενεζουέλα.
Πιστεύω πως όλοι αυτοί οι άνθρωποι που τους δόθηκε η ευκαιρία να σπουδάσουν, να σκεφτούν, να συμμετάσχουν, να οικοδομήσουν και να πάρουν αποφάσεις, θα έχουν ενισχύσει την αυτοπεποίθησή τους και θα έχουν ωριμάσει ως ανθρώπινες υπάρξεις, ώστε να υπερασπιστούν αυτή τη διαδικασία.
Σ' αυτήν μπορεί να έχουν γίνει λάθη και να υπάρχουν αδυναμίες, αλλά κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι στη Βενεζουέλα έχει φτιαχτεί ένα νέο επαναστατικό υποκείμενο.
● Πώς εξηγείτε όμως τη χαοτική οικονομική κατάσταση στη χώρα;
Με την εκμετάλλευση του τεράστιου κενού εξουσίας που άφησε η φυσική απουσία του Τσάβες, η διαδικασία ενίσχυσης των επιθέσεων κατά της μπολιβαριανής επαναστατικής διαδικασίας κλιμακώθηκε, τόσο εντός όσο και εκτός της χώρας.
Καθώς θα ήταν πολύ δύσκολο να επιχειρηθεί ακόμα ένα πραξικόπημα ενάντια στον πρόεδρο Νικολάς Μαδούρο –ο οποίος έχει προσπαθήσει να είναι συνεπής με την κληρονομιά του Τσάβες– ο οικονομικός πόλεμος ξεκίνησε και εντατικοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της προηγούμενης περιόδου: η κυβέρνηση της Βενεζουέλας έχει δεχτεί ισόποσες επιθέσεις με εκείνες που δέχτηκε ο Τσάβες σε δεκατέσσερα χρόνια.
Ενας από τους σκοπούς τους ήταν να επηρεαστεί το σύστημα πρόσβασης στα βασικά τρόφιμα σε επιδοτούμενες τιμές, το οποίο υπάρχει από το 2003, με σημαντικά αποτελέσματα  στη διασφάλιση του δικαιώματος στην τροφή.
Κάτι που μοιάζει πολύ με ό,τι συνέβη στη Χιλή για να αποσταθεροποιήσει την κυβέρνηση του Σαλβαδόρ Αλιέντε: μαύρη αγορά στο δολάριο, παράλυση ορισμένων επιχειρήσεων, σκόπιμη προσπάθεια να προκληθεί φόβος στους ξένους επενδυτές και στους ντόπιους επιχειρηματίες, διεθνής εκστρατεία για να προωθηθεί η εικόνα μιας χώρας σε χρεοκοπία.
● Ποιες στρατηγικές ακολούθησαν γι' αυτό;
Σύμφωνα με τη Βενεζουελάνα οικονομολόγο Πασκουαλίνα Κούρτσιο, δύο κύριες στρατηγικές έχουν εφαρμοστεί για να προκαλέσουν δυσαρέσκεια στον πληθυσμό: τεχνητός πληθωρισμός και ενορχηστρωμένες ελλείψεις.
Αυτό επιτεύχθηκε, από τη μία μεριά, μέσω της χειραγώγησης των συναλλαγματικών ισοτιμιών στην παράλληλη και στην παράνομη αγορά, η οποία συμπτωματικά αυξάνεται γεωμετρικά στους μήνες πριν από τις εκλογές, και από την άλλη μέσω της χειραγώγησης των μηχανισμών για τη διανομή των βασικών αγαθών (κράτημα των προϊόντων εκτός καταστημάτων, λαθρεμπόριο στα σύνορα), προκειμένου να προκληθούν τεχνητές ελλείψεις.
Αυτά τα μονοπώλια στις εισαγωγές και οι τραπεζίτες, οι οποίοι δεν παράγουν αγαθά αλλά απλώς βγάζουν σημαντικά κέρδη μέσω της διαφοράς της τιμής ανάμεσα σ' εκείνη με την οποία αγοράζουν στο εξωτερικό και σ' εκείνη που πωλούν στο εσωτερικό, μέσω του καθορισμού των τιμών  των εισαγόμενων προϊόντων με ολιγοπωλιακό τρόπο, μέσω της παράλληλης συναλλαγματικής ισοτιμίας, η οποία είναι πολύ ψηλότερη (κατά 14,5 φορές) από την πραγματική αξία των αγαθών υπολογισμένη σε εθνικό νόμισμα.
Αυτή η αύξηση στις τιμές των βασικών αγαθών όντως πλήττει τους πολίτες της Βενεζουέλας, αλλά επίσης δουλεύει κατά τομέων της αστικής τάξης, οι οποίοι παράγουν είδη καθημερινής χρήσης.
Από την άλλη, για να αυξήσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια, προκαλούν τεχνητές ελλείψεις με το να μη φέρνουν αυτά τα προϊόντα στα ράφια των καταστημάτων με έναν κανονικό ρυθμό και σε επαρκείς ποσότητες.
● Για τα προβλήματα αυτά ευθυνόταν μόνο η «άλλη πλευρά»;
Αυτές οι επιθέσεις διεξάγονται σε γόνιμο έδαφος, όχι μόνο εξαιτίας της δραστικής πτώσης της τιμής του πετρελαίου, αλλά και εξαιτίας της αδυναμίας της οικονομικής πολιτικής που ακολουθεί η κυβέρνηση, η οποία δεν μπόρεσε να προβλέψει αυτή την πτώση.
Και αυτό προστίθεται στην πολιτική συναλλαγματικών ισοτιμιών και σε μια πολιτική μαζικών εισαγωγών, η οποία αποθάρρυνε την εγχώρια παραγωγή και έφερε τη χώρα σε μια κατάσταση, στην οποία εξαρτάται όλο και πιο πολύ από τις εισαγωγές.
Ομως κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι ένας τομέας της αστικής τάξης της Βενεζουέλας και η διεφθαρμένη κρατική γραφειοκρατία επωφελούνται απ' αυτή την αντικειμενική κατάσταση για να βαθύνουν την πραγματική κρίση και να ανατρέψουν την κυβέρνηση του Μαδούρο.
Σε κάθε περίπτωση, δεν νομίζω ότι η πραγματική οικονομική κρίση στη Βενεζουέλα μπορεί να αποτελεί απόδειξη της αποτυχίας της πρόθεσης του Τσάβες να χτίσει μια νέα κοινωνία, εναλλακτική στον καπιταλισμό, όπως κανείς δεν θα κατηγορούσε μια μαγειρική συνταγή για μια τάρτα φρούτων που κάηκε επειδή ανάψαμε πολύ δυνατά τον φούρνο.
Αυτό που πρέπει να αναλύσουμε σοβαρά είναι το τι δεν έκανε καλά η κυβέρνηση και τι θα μπορούσε να μάθει ώστε να μην το επαναλάβει.
● Εχει αλλάξει κάτι σήμερα;
Τα τελευταία νέα είναι λιγότερο δυσμενή. Πρόσφατα η κυβέρνηση είχε μια σημαντική επιτυχία: μια ευρεία διεθνή συμφωνία που θα της επιτρέψει να ανεβάσει ικανοποιητικά την τιμή πώλησης του πετρελαίου.
Επίσης, προωθεί και τονώνει με μεγάλη ένταση την εθνική παραγωγή απευθύνοντας έκκληση σε όλους τους ιδιωτικούς βιομηχανικούς τομείς που είναι πρόθυμοι να συνεργαστούν με τη χώρα σ' αυτή την εθνική προσπάθεια.
Τελικά φαίνεται ότι υπάρχει απόφαση να πάρει αυστηρά μέτρα ενάντια στη διεφθαρμένη γραφειοκρατία.
● Μήπως είστε υπερβολικά αισιόδοξη;
Είμαι αισιόδοξη, διότι πιστεύω ότι η ιστορική συγκυρία είναι ενάντια στις συντηρητικές δυνάμεις: εξαπατούν τον λαό με υποσχέσεις που δεν μπορούν να τηρήσουν, αλλά αυτή η εξαπάτηση δεν μπορεί να διαρκέσει αιώνια, επειδή η πραγματικότητα θα συγκρουστεί με τα λόγια τους.
Η ιστορική συγκυρία είναι με το μέρος μας. Αυτό που μας βοηθά σ' αυτή τη μάχη ενάντια στις συντηρητικές δυνάμεις είναι το ότι το είδος της κοινωνίας που προτείνουμε και αρχίζουμε να χτίζουμε ανταποκρίνεται αντικειμενικά στα συμφέροντα της μεγάλης πλειοψηφίας του πληθυσμού, σ' αντίθεση μ' αυτό που προτείνουν οι συντηρητικές δυνάμεις, το οποίο ωφελεί μόνο τις ελίτ.
Τότε, το μεγάλο ερώτημα είναι: Αφού έχουμε ένα σχέδιο που ωφελεί τη μεγάλη πλειοψηφία, γιατί αυτό δεν μεταφράζεται σε μια ανάλογη κοινωνική και εκλογική υποστήριξη;
Η εξήγηση που δίνουμε συνήθως είναι ότι οι συντηρητικές δυνάμεις διαδίδουν μέσω των ΜΜΕ μια στρεβλή εικόνα του σχεδίου μας.

● Ποιο είναι το μερίδιο ευθύνης που έχουν οι προοδευτικές δυνάμεις;
Εχουμε μεγάλη ευθύνη γι' αυτή την παρανόηση.
Δεν μπορέσαμε να εξηγήσουμε στους ανθρώπους τις πραγματικές διαστάσεις του σχεδίου μας με όρους που θα μπορούσαν να γίνουν κατανοητοί.
Και, το χειρότερο απ' όλα, οι ζωές μας δεν είναι συνεπείς με το σχέδιό μας.
Διακηρύσσουμε τη δημοκρατία και είμαστε αυταρχικοί.
Θέλουμε να οικοδομήσουμε μια κοινωνία αλληλεγγύης και είμαστε εγωιστές.
Υποστηρίζουμε την προστασία της φύσης και είμαστε καταναλωτικοί.

 Ποια είναι

Γεννημένη στη Χιλή το 1937, η Μάρτα Χάρνεκερ υπήρξε μαθήτρια του Λουί Αλτουσέρ στο Παρίσι.
Η επιστροφή στη χώρα της το 1968 συνέπεσε με την πτώση του Σαλβαδόρ Αλιέντε, οπότε αναγκάστηκε να αυτοεξοριστεί στην Κούβα.
Από το 2004 μέχρι το 2011 έζησε στη Βενεζουέλα, ως σύμβουλος της κυβέρνησης Τσάβες, ενώ σήμερα ζει στο Βανκούβερ.
Εχει εκδώσει ογδόντα βιβλία και θεωρείται η πλέον πολυδιαβασμένη συγγραφέας της λατινοαμερικάνικης μαρξιστικής Αριστεράς.